Os catro relatos que compoñen o libro de A. Méndez leváronos ata os tempos durísimos da inmediata posguerra. O magnífico xeito de narrar deste autor guiounos por ese burato negro da nosa historia, e ao debate de cal das historias nos gustara / impactara máis, sumouse o da posibilidade de mudar algún dos finais... Deu para moito, como podedes ver.Fóra do normal, cun ton menos tráxico, máis esperanzador con respecto ao futuro do grupo das protagonistas, tamén deu abondo que falar. Era visto, pola temática que aborda pero tamén pola orixinalidade no xeito de abordar certas cuestións que parecen quedar fóra da sociedade actual, e en realidade contribúen a diversificala e humanizala.
É curioso que as dúas obras de lectura desta xeira puxesen a súa ollada sobre personaxes ao marxe do sistema (en diferente medida, xa ora), en dous momentos históricos non tan distantes no tempo...
En xaneiro comentaremos A nena do abrigo de astracán, de Xabier DoCampo e Guerra, de Janne Teller, dándolle certa continuidade ás historias de vida que non acaen ben no sistema.
Vémonos para o ano!
